Bireye Ulaşmak İçin Naçizane Birkaç Öneri

ya da “Küçükburjuvaca Zırvalamak”

homofobi!

Homofobi bir hastalık mıdır? Belki de bu bağlamdaki tartışmalara böyle bir soruyla başlamak daha kestirmeden sonuca ulaşmamızı sağlayabilir. Birkaç soruyla daha devam edelim; yoksa indirgenmiş bir ırkçılık türü müdür ya da tam aksine “nitelikli” bir ırkçılık türü müdür? “İktidara gelme” hastalığından muzdarip her türden ideolojinin ortak düşmanı olan eşcinsellik olgusunun salt bu “düşmanlık” özelliği nedeniyle; iktidar kurumunun onun karşısındaki konumlanışı nedeniyle, iktidarsız bir dünya özleyen tüm ütopistler ve benim gibi tüm distopyacılar için yol gösterici/yol açıcı niteliği temel bir değer oluşturmalıdır. Ama asla ötekileştirmeden. Günümüz sosyalist pazarının aşağılık kavramı/yaklaşımı “öteki/beriki” unsuru ile her an hesaplaşarak… Kısa bir süre önce istemeden karıştığımız bir tartışma “ötekileştirme” sorununun tartışılmasını tekrar tekrar zorunlu kılıyor. Ama önce biraz öznel güncelimize bakalım…

sürdürülebilir devrim

Bir önceki yazının ardından geçen iki aylık sürede dünya ve Ortadoğu siyasası ile ilgili mevzularda derin komünistlerimizden dinlediğim sunumlar, okuduğum yazılar kafamda bir türlü yerine oturtamadığım bazı kavramların netleşmesine aracılık etti. Okumuyorum, dinlemiyorum, yazmıyorum ve eylemden vaz geçtim diyerek üçbuçuk maymunu oynamakta ısrarcı davranmak ne kadar yararlıysa hepten entelektüel evrenimizden uzaklaşmakta o kadar zararlı, bunu anladım. “Kendi meşrebine uygun bir yerde duruyorsun zaten senin gibilerin kafası böyle şeyleri almaz, anlamaz” türünden eleştirileri de sonuna kadar kabul ediyor ve bu kabullenişten dolayı da susma hakkımı kullanma gereği duymuyorum.

ABD adına Suriye’ye askeri müdahalede bulunmak üzere yürütülen kampanyanın başında Türkiye bulunmaktadır. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Brüksel’de yapılan NATO toplantısına (18 Nisan) katılmış ve Washington’un başını çektiği Avrupa güçleri, Suriye’ye karşı savaş kampanyası sürdüren Suudi Arabistan ve Katar gibi Arap Birliğine üye devletler den meydana gelen cephe, Paris’te yapılan “Suriye Dostları” toplantısına da (19 Nisan) katılmıştır. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu ile birlikte Savunma Bakanı İsmet Yılmaz da katılmıştır. Birleşmiş Milletler ve Kofi Annan’ın ateşkes sis perdesinin arkasında, NATO şemsiyesi altında hazırlanan, ABD’nin de dâhil olduğu müdahale planları artık son halini almaktadır. Türkiye, NATO üyesi ülkelerin bakanlar toplantısında Suriye ile olan sınır ihlali konusunu gündeme getireceğini açıklamış ve Türkiye’yi “savunmak” için NATO’ya çağrıda bulunmuştur.

On beş yıl kadar bir zaman önce, İslami Düşünce konusunda araştırma yapan Arap profesörlerinden tanınmış bir isim olan Nasır Hamit Ebu Zeyd ile Leiden tren istasyonunda, halka açık olan bir Cafe’de görüşmek üzere Hollanda’ya bir seyahat yapmıştım. Kahire adli makamları, tombul bir fiziğe sahip, çok candan ve seküler kişi olan bu adamı dinden çıkmış olarak ilan edip, Üniversitedeki profesörlük ünvanını elinden almış, üstüne üstlük 1995 yılında, eşi İbtişam Yunus’tan boşandığını kamuoyuna bildirerek, Hüsnü Mübarek yönetiminin egemen olduğu Mısır’ı terk etmeye zorlamıştır. Dinden çıkmış bir erkek sıfatıyla, Müslüman bir kadınla nasıl evli kalabilirdi ki? Ancak, Fransız Dili Profesörü İbtişam Hanım, Hollanda’da sürgün hayatı yaşayan eşinin yanına gitmiştir.

“Sorabilmek için

önce öğrenmek lâzım.”[1]

 “Tahsin Şahinkaya’nın eşi Çan’daki seramik fabrikasının ortaklarındandı. Emrimdeki kuvvetlerle birlikte hem Çan’ın giriş-çıkışını tuttum hem de bu fabrikayı korudum.” 12 Eylül 1980’de Çanakkale’nin Çan ilçesinde teğmen olarak görev yapan ve bölgedeki “Bayrak Harekâtı”nı yürütmekle görevlendirilen Rahmi Yıldırım’ın, 12 Eylül davasının 6 Nisan 2012 tarihli üçüncü oturumunda müdahillik talebinde bulunurken sarf ettiği bu sözler, 12 Eylül darbesini biçimlendiren ilişkilerin veciz ve çarpıcı bir özetini oluşturuyor. Askere yüzde 3-4 oranında hisse ver, yükselen emek mücadelesini bastırmak için darbe yaptır, ardından da fabrikana koruculuk yapmak üzere istihdam et. Bedavaya! Ne de olsa “bugüne kadar hep işçiler güldü, biz ağladık; bundan sonra biz güleceğiz,”[2] değil mi?

Breivik’in işlediği suçun çok fazla sembolik değeri vardır.

Utoya adasında işlenen katliam, egemen düzenin yıkıcı dogasının belirgin şekilde açığa çıkmasıdır.

Breivik günümüz kapitalizmin otantik bir ürünüdür.

O, tekelci kapitalizmin; “rekabeti iptal et” [destroy competition] yönetici ilkesi üzerine kurulu “yeni dünya düzeninin” haçlı askerlerinden [crusaders] biridir.

Çok güçlü Amerikan ve Avrupalı kapitalist kuşatmanın aslında gizleyemediği şey onların “artık” insanı bozma [annihilate] gayesidir.

NATO üniforması içinde kaç tane Breivik vardır?

Problem, Breivik’in kendi başına öldürmesidir.

Yaklaşık bir yıldır Suriye’de “düşük yoğunluklu” bir savaş devam ediyor. Her zaman olduğu gibi medyatik yalanlar ve diplomatik dalavereler ve tam bir ikiyüzlülükle Suriye’ye dair gerçek gizleniyor. Savaşın tarafları hakkında insanların kafası karışık. Genel algı kabaca şöyle: Orada özgürlük ve demokrasi talebiyle sokağa çıkanlara, gösteri yapanlara “zalim diktatör” Beşar Esad’ın askerleri ve polisleri ağır silahlarla saldırıyor, insanları öldürüyor, yaralıyor, hapsediyor, işkenceye tâbi tutuyor, ülkeden kaçmaya zorluyor... Eğer sorun gerçekten hak, özgürlük ve demokrasi talebi ve mücadelesiyle ilgili olsaydı, tartışmasız isyancıların desteklenmesi gerekirdi. Lâkin, gerçek durum görünenden çok farklı...

Neden “Arap Baharı”?

Arap halklarının 2011 başından itibaren olan başkaldırısı (Tunus, Mısır, Bahreyn ve Yemen, daha sonra Suriye) Batılı güçler için olmasa bile en azından pek çok solcu Arap aktivisti için beklenmedik değildi.

Arap ülkeleri, Bandung ve Bağlantısızlık dönemi süresince (1955–1970) halkların, ulusların ve Güney devletlerinin daha iyi bir gelecek ve daha az eşitsiz bir global sistem için olan mücadelelerine bayraktarlık etmekteydi.